Gemeenteberaad

Gedurende de afgelopen zijn we als kerkenraad zo goed en zo kwaad als dat ging doorgegaan met ons werk: Zo is het beleidsplan voor de komende jaren klaar en hebben we een profielschets van de gemeente en van de te beroepen predikant opgesteld. Ook ligt er inmiddels een voorstel voor de samenstelling van een beroepingscommissie. We leggen u dat allemaal graag voor in een gemeenteberaad.

Eerder was sprake van een gemeenteberaad komende zondag 14 juni, na de kerkdienst. De coronamaatregelen maken het op dit moment nog niet goed mogelijk een uitgebreid  gemeenteberaad te houden. Zo mogen we geen lunch serveren en moet het gebruik van het toilet tot een minimum worden beperkt. Vandaar dat we besloten hebben het beraad in twee fasen te splitsen : een digitaal gedeelte en een live gedeelte. Maandag 15 juni versturen we het beleidsplan, de profielschets van de gemeente en de profielschets waar de straks te beroepen predikant aan moet voldoen. U kunt daar dan tot woensdag 24 juni via de mail op reageren en vragen bij stellen. Eventuele vragen en opmerkingen worden dan op zondag 28 juni na de dienst in een kort live beraad besproken.

Ook kan dan een beroepingscommissie worden samengesteld die dan na de zomervakantie aan de slag kan.

Zondag 14 juni weer dienst

Ons coronaprotocol is klaar en we hebben de kerk zo ingericht dat de stoelen op 1,5 meter afstand van elkaar staan.

Er is nu plaats voor 25 personen. Dat is voor onze gemeente ruim voldoende. Zondag 14 juni is er daarom weer voor het eerst dienst.

Samenzang is nog niet mogelijk, solozang wel. Zangers van dienst zijn Ria Kamminga en Alie Buikema. Muziek is er ook. Anke Stavenga bespeelt de piano. Voorganger is ds. Adri Terlouw. De volgende dienst is op 28 juni. Bij goed weer is die buiten bij de Miedumer Toer. Of dat kan, staat vanaf  donderdag 25 juni op deze site.

Video – ontmoetingen

Nu we naast kerkdiensten ook geen andere bijeenkomsten zoals groot – huisbezoeken organiseren. Wij bieden u daarom aan mee te doen aan een video – bijeenkomst, als het ware een groot – huisbezoek online. We kunnen dan met elkaar uitwisselen hoe we de afgelopen tijd beleefd hebben en hoe we aankijken tegen de periode met versoepelingen die voor ons ligt en tegen de risico’s die dat met zich meebrengt. Per keer kunnen maximaal acht personen deelnemen. Eén van de predikanten heeft de leiding van het gesprek U kunt om te beginnen kiezen uit twee data: donderdagavond 14 mei en dinsdagavond 19 mei. Beide keren om 20.00 uur. Deelnemers ontvangen een kwartier voor aanvang via de mail of via een app een link waarmee ze op hun computer op de bijeenkomst kunnen inloggen. We maken daarbij gebruik van skipe, maar u hoeft dat niet op uw computer te installeren; opgave graag zo spoedig mogelijk, maar in ieder geval voor woensdag 13 mei via terlouwadri@gmail.com

Column – Het is wat het is, dus houd ik het linnen blank

Hoe ongemakkelijk sommige van de coronamaatregelen ook voelen, ik heb geen klagen. Mijn loon en pensioen worden doorbetaald. Zelfs een groot deel van mijn werk gaat door, zij het in aangepaste vorm. Weliswaar mis ik het lijfelijk contact met mijn kinderen en kleinkinderen, maar ook een videogesprek heeft zo zijn eigen charme. Dan zijn er wel anderen, zoals degenen wier bedrijf totaal is stilgevallen en niet te vergeten de ouderen in verzorg – en verpleeghuizen die het nu al zeven weken zonder bezoek van naasten en geliefden moeten stellen. Dat is zwaar. Daarbij vallen de beperkingen die ik voor lief moet nemen – niet naar het theater, niet naar het concert, geen visites – in het niet. Het brengt zelfs zijn voordelen met zich mee. Zo is mijn bestaan er een stuk rustiger door geworden en heb ik alle achterstand in mijn agenda al geruime tijd geleden weg gewerkt. Daardoor kom ik bijvoorbeeld weer eens aan het lezen van poëzie toe. Van de gedichten die ik de afgelopen weken las zijn er vooral twee blijven hangen, omdat de coronacrisis de woorden een heel eigen betekenis gaf die tegelijk verder reikt dan deze crisis. Beide wil ik met u delen.

Ik begin met een gedicht van de Joods – Oostenrijkse dichter Erich Fried (1921 – 1988), vertaald door Remco Campert.

Het is wat het is

Het is onzin
zegt het verstand
Het is wat het is
zegt de liefde

Het is ongeluk
zegt de berekening
Het is alleen maar verdriet
zegt de angst
Het is uitzichtloos
zegt het inzicht
Het is wat het is
zegt de liefde

Het is belachelijk
zegt de trots
Het is lichtzinnigheid
zegt de voorzichtigheid
Het is onmogelijk
zegt de ervaring
Het is wat het is
zegt de liefde.

Je kunt op de onzekerheid – hoe lang gaat dit duren? – en het feit dat wij het coronavirus niet in de hand hebben, reageren met paniek, wanhoop, of ongeduld. Je kunt de risico’s ook lichtzinnig ontkennen en wegwuiven, maar het beste wat we kunnen doen lijkt mij te doen wat dit gedicht ons aanraadt: de onzekerheden van deze tijd in liefde aanvaarden. Zo komt er ruimte om ook nu mogelijkheden te zien en ze te gebruiken.
Dat brengt mij van bij het tweede gedicht. Het is van Ida Gerhardt (1905 – 1997). Zij bedient zich van een heel ander, wat archaïsch toonregister dan Fried. Dat maakt dat je het wellicht twee keer moet lezen, maar dat loont.

Dankzegging

Ik houd het linnen blank. Maar als ik in de laden
de geurige stapels strakker in hun vouwen schik,
treedt Gij soms achter mij. De glans van Uw genade
glijdt over werk en hand, en zoekt het wachtend ik.

Een reuk van eeuwigheid is vleugend om die uren,
dat werkeloos geleund tegen de donkere kast,
gereinigd door de rust van dit verzonken turen,
ik tot de stilte ontwaak en naar Uw gaven tast.

Het valt mij soms zo zwaar, ’t werk in zijn stugge ronden.
Maar het voldragen vers zegt voor die strengheid dank,
zo vaak Uw trouw mijn huis, mijn arbeid heeft gevonden.
Gij weet mij bij mijn werk: ik houd het linnen blank.

De begin – en slotzin vindt ik het mooist : ik houd het linnen blank.

Het gedicht tekent een vrouw die haar linnengoed heeft gewassen, het zorgvuldig heeft gestreken en opgevouwen en in de linnenkast heeft gelegd. Een steeds terugkerende inspanning, beeld voor de aandacht, de concentratie en de volharding die het dichterschap vragen. Toch ademt het gedicht een stille verwachting en een intense vreugde. Want met deze trouw volgehouden discipline komen soms ook onverwacht de beelden en de woorden van een nieuw gedicht mee. Zonder die moeite zouden die er niet zijn.
Je hoeft geen dichter te zijn om te begrijpen wat Gerhardt hier bedoelt: Geen vervulling en vreugde zonder liefdevolle aandacht. Ook in deze coronatijd.

Zo blijken twee regels genoeg om ook deze tijd toch open en met verwachting tegemoet te treden: Het is wat het is – dus houd ik het linnen blank.

Ds. Adri Terlouw 

Begraafplaats op zoek naar grafeigenaren

Van een aantal graven hebben wij helaas niet meer de recente adressen van eigenaren. Binnenkort zullen wij daarom stickers aanbrengen op die graven. Wij willen alle grafeigenaren erop wijzen dat zij adreswijzigingen moeten doorgeven, zodat wij steeds beschikken over het juiste adres. Ook als de eigenaar het grafrecht aan iemand anders wil overdragen, ontvangen wij graag schriftelijk bericht. Voor vragen hierover kunt u ons mailen via info@kerklekkum.nl of contact opnemen met onze beheerder mw. Santema.

Kerst en nieuwjaarvieringen

KERSTNACHTDIENST

Dinsdag 24 december om 19.30 uur is onze kerstnachtdienst. Aan de dienst wordt meegewerkt door een koor met dorpsgenoten o.l.v. Foppe Reitsma. Het is een dienst voor alle leeftijden. Voorgangers zijn onze beide predikanten: ds. Hinke Post – Knol en ds. Adri Terlouw. De collecte is voor Kinderen in de Knel, het kinderprogramma van Kerk in actie. Het zet zich in voor kinderen in bijzonder moeilijke omstandigheden in binnen en buitenland. Nadere informatie op www.kinderenindeknel.nl


NIEUWJAARSBIJEENKOMST

Onze eerste kerkdienst in 2019 is op zondag 5 januari a.s. om 11.00 uur, de dag voor Driekoningen. De dienst heeft het karakter van een kort morgengebed, aansluitend is er een nieuwjaarsbijeenkomst. Daar is koffie en thee; voor de kinderen is er fris; en natuurlijk is er volop gelegenheid elkaar nieuwjaar te wensen.

Film ‘I Daniel Blake’ van Ken Loach (2016)

In november 2019 kwam de film Sorry We Missed You van de Britse filmmaker Ken Loach uit. De film gaat over een schijnzelfstandige pakketbezorger. Volgens De Volkskrant een ijzersterk en aangrijpend manifest. De krant gaf hem maar liefst vijf sterren.

Ken Loach neemt het al meer dan vijftig jaar onvoorwaardelijk op voor de zwakkeren in de samenleving. In 2016 bracht hij I, Daniel Blake uit, waarin je als kijker de lotgevallen van een arbeidsongeschikt geworden timmerman en zijn gezin volgt.
Op zondagavond 12 januari om 20.00 uur is deze film, die in 2016 op het filmfestival de Gouden Palm kreeg, (weer) te zien in de kerk van Lekkum. Het is een besloten voorstelling. Dat betekent dat u zich daarvoor moet aanmelden. Dat kan tot en met zaterdag 11 januari via: filmlekkum@gmail.com

Column – ERE ZIJ GOD EN VREDE OP AARDE

Onlangs las ik een artikel over hoe de oorspronkelijke bewoners van Nieuw – Zeeland, de Maori’s, conflicten oplossen. Het begint ermee dat beide partijen werden opgeroepen. Vervolgens worden zij tegenover elkaar opgesteld en krijgen ze beide gelegenheid zich uit te spreken. Ze krijgen om de beurt het woord en mogen alles eruit gooien wat ze tegen elkaar hebben. Dan moeten de partijen naar elkaar toelopen. Ze moeten elkaar aanraken. Een hand geven, of een hug. Want ze moeten voelen dat de ander net zo’n warm kloppend levend wezen is als zij zelf. Tenslotte moeten beide partijen op de grond gaan liggen en naar de lucht kijken. Naar wat boven hen uitgaat. In die positie wordt er gepraat over hoe nu verder. En meestal komt er dan een oplossing. Vrede – zo maakt dit ritueel duidelijk – is alleen mogelijk als je bereid bent te erkennen dat jouw positie niet absoluut is. Dat zowel jijzelf als de tegenpartij deel uitmaken van een groter geheel. Soms is dat geheel concreet te benoemen: de toekomst van de stam als geheel of van een komende generatie. Maar zelfs al kun je het niet concreet maken – dan nog is het goed te beseffen dat jouw woord nooit het laatste kan zijn. Geen vrede zonder ootmoed. Er moet eerst een innerlijke omslag worden gemaakt. Van vervuld zijn van jezelf, naar openheid voor de ander. Van almaar je eigen goddelijke mening ventileren, naar benieuwd zijn wat een ander mens te vertellen zou kunnen hebben. Het is precies om die reden dat de Bijbel in het geboorteverhaal van Jezus de engelen niet alleen over vrede op aarde laat zingen, maar het uitroepen van de vrede vooraf laat gaan door een lofprijzing op de Eeuwige: ‘Ere zij God, en vrede op aarde’. Wij zijn God niet. Zonder die erkenning geen vrede.

Nu ben ik me bewust van het feit dat je God ook kunt ontkennen, door te menen Hem te kunnen vastleggen in je eigen dogma’s of door je eigen religieuze overtuiging absoluut te stellen. Dus ik houd hier niet simpelweg een pleidooi voor mijn eigen religieuze overtuiging. Die heeft alleen zin, voor zo ver ze mij de deemoed bijbrengt om mij in het contact met anderen open op te stellen en eigen mening niet absoluut te maken. Laat mij daarom niet een christen, maar een humanist aanhalen om duidelijk te maken wat ik bedoel. Begin deze eeuw schrijft de inmiddels overleden president van Tsjechië, Vaclav Havel: ‘Ik ben ervan overtuigd dat de huidige crisis in de wereld verband houdt met de spirituele conditie van de moderne samenleving. Deze conditie kan gekarakteriseerd worden door verlies: Het verlies van een ervaring van het transcendente, van iets dat ons overstijgt. Wij kunnen niet leven onder een gesloten hemel. Wij hebben het nodig, ons verantwoordelijk te voelen ten opzichte van iets dat groter is dan wijzelf.’ En in de krant van zaterdag 30 november zegt oud – milieu–activist Paul Kensington, die zich inmiddels uit de milieubeweging heeft teruggetrokken op een stuk grond in Ierland, tegen een verslaggever van Trouw: ‘We hebben – echt ongekend in de geschiedenis – de band met het heilige doorgesneden. Aan het grootste gebouw kun je zien wat het belangrijkst is in een samenleving. Er is maar één samenleving waar dat geen heiligdommen zijn, maar banken. Onze ecologische crisis is dus een spirituele crisis.’ Als de journalist opmerkt dat hij dit heel christelijk vindt klinken, krijgt die ten antwoord dat Kensinton zichzelf absoluut niet als christen ziet.
Zelf ben ik ervan overtuigd dat de meest authentieke vertegenwoordigers van de christelijke traditie er oog voor hebben gehad dat het eerste wat die ons bij wil brengen ootmoed tegenover de Eeuwige is. En daarmee onlosmakelijk verbonden ook deemoed in de omgang met anderen. Niet alleen ten opzichte van onze medemensen, maar ten opzichte van al onze medeschepselen. Wie ‘Ere zij God’ zingt, en daar nodigt het Bijbelse kerstverhaal ons toe uit, is daarmee onherroepelijk gehouden zich in de omgang met anderen open op te stellen en bereid te zijn de ruimte te delen met hen die andere keuzes maken dan de eigen. Want ‘Ere zij God’ en ‘Vrede op aarde’ horen onlosmakelijk bij elkaar.

Ds. Adri Terlouw

Reageren op deze column kan via: terlouwadri@gmail.com

ZONDAG 10 NOVEMBER GEMEENTEVERGADERING

Zondag 10 november is er na afloop van de dienst een gemeenschappelijke lunch. Tijdens de lunch bespreken we met elkaar hoe we ons gemeenteleven de komende tijd vorm zullen geven. In de vorige gemeentevergadering zijn daarvoor een aantal aanzetten aangereikt. Als kerkenraad hebben we er over gesproken hoe we dien concreet gaan uitwerken. Onze voorstellen daarover willen we graag met u bespreken. Zowel leden, gastleden als anderen die zich op wat voor wijze ook met onze gemeente verbonden voelen zijn van harte welkom.